Er is geen electorale sanctie voor corruptie. Chirac werd president na schandalen over samsonites vol cash waarmee hij op vakantie ging. De film Fahrenheit 9/11 over de malafide connecties van George W. Bush was een wereldhit. En toch won Bush de verkiezingen met een voorsprong die in lang niet meer was gezien. Berlusconi is de eerste Italiaanse premier in lang die het zo lang uithield. De SP won de verkiezingen na de Agusta-affaire. De Clearstream-affaire in Frankrijk laat de Fransen vandaag koud.
Maar de PS kreeg na de Agusta-affaire bij de verkiezingen in’95 wel klappen. Zal dit scenario zich in ’07 herhalen? Of herstelt de partij zich reeds binnen enkele maanden zoals – zo blijkt uit de peilingen – na het (eerste) carolorégienne-schandaal afgelopen herfst?
|
Het verschil met de PS-affaires en de buitenlandse voorbeelden die ik zonet citeer is dat het bij de buitenlandse voorbeelden nooit direct leidde tot onderlinge verdeeldheid of stuurloosheid. Het geloof van de kiezer in een bepaalde politicus wordt blijkbaar niet aangetast door een schandaalsfeertje. Heel recent onderzoek toont wederom aan dat de burger ervan uitgaat dat politici corrupt zijn. Of het nu aan de oppervlakte komt of niet, het bestaat toch, lijkt de redenering. De andere aspecten van de politicus blijven zo dominant in hun keuze. De gewone Waal in Charleroi ziet vandaag op papier wat hij of zij al elke dag beleeft. Wat nieuw is, is de blijvende stuurloosheid van de PS en de openlijke interne verdeeldheid.
|
De PS herstelde van de eerste Carolo-affaire doordat Di Rupo Van Cau afzette. Daarenboven vond hij een vijand tegen wie hij alle Franstaligen rond zich kon verzamelen: de PS als enige dam tegen Vlamingen die zich “verhouden zoals Swissair ten aanzien van Sabena”: enkel uit op het failliet van Franstalig België. Weg was de machteloosheid, weg de verdeeldheid, terug de kiezers ... nog steeds corruptie.
|
Vandaag wordt Di Rupo getest op zijn leiderskwaliteiten. De gouden paarse jaren en zijn Italiaanse charme brachten hem naar de top van de PS. Toen ingrijpen in de wantoestanden was onmogelijk en onnodig. Maar men herkent een leider pas wanneer het moeilijk wordt. Crisissen zijn uitdagingen. De hervorming van de politie kwam er pas na Dutroux. De crisis in Chaleroi is eigenlijk een godsgeschenk voor Di Rupo. Vandaag dient zich een éénmalige gelegenheid om Wallonië definitief op pad te zetten om zich te ontdoen van een verlammend cliëntelisme waarbij de burgemeester van Charleroi meer verdient als de premier. Het is daarenboven een conditio sine qua non om ook het Marshallplan te doen slagen. Di Rupo mag immers niet vergeten dat hij - door zich aan het hoofd te zetten van de Waalse regering – ook zijn persoonlijk succes aan dat van dit plan koppelde.
|
Di Rupo betaalt vandaag de rekening voor het feit dat hij zich nooit met de lokale afdelingen heeft durven moeien. Daarom heeft hij er vandaag ook geen invloed. Machteloosheid (ten aanzien van de lokale afdelingen) en verdeeldheid (ten aanzien van Van Cau) wordt wel electoraal afgestraft, corruptie niet.
|
Het momentum voor een “geste fort” is voorbij. Een unieke kans is zo verkeken. De PS zal nu op neurotische wijze de confrontatie zoeken met een externe vijand waar zij alle Franstaligen rond kan verzamelen. De kans dat de MR morgen de VLD-affiches van ’95 bovenhaalt en Di Rupo op zijn affiche “votre sécurité sociale” zet, is onbestaand. De mikpunten zullen de VB-dotatie zijn, maar vooral de Vlaamse communautaire eisen.
|
Van mij moet je even geen nieuwe tribune in Le Soir verwachten. Onze boodschap in tempore non suspecto kon – achteraf gezien – niet beter getimed zijn. We hebben ons punt kunnen maken zonder de PS het forum te geven waarop ze nu zitten te wachten. Daarenboven kunnen de Franstalige politieke jongeren vandaag ook naast een staatshervorming hun wil om hun verantwoordelijkheid op te nemen, etaleren. Wallonië, Brussel, Vlaanderen en België rekenen op “un geste fort des jeunes”.
|
Het is op zulke momenten dat nieuwe leiders opstaan, nieuwe paden ingeslagen, waar talent bovendrijft. Pas wanneer je de leeuw bij de staart grijpt, leer je zijn ware aard kennen.
Peter,
mooie analyse maar in al je voorbeelden waaruit blijkt dat er geen electorale straf vasthangt aan corruptie (Italië,Frankrijk...) is er nog één rode draad te bemerken. Namelijk het gebrek aan een volwaardig alternatief voor de kiezer.Jospin was dit niet in Frankrijk, Kerry niet in Amerika en Prodi niet in Italië. Zoals je zei het is op momenten als deze dat talent moet bovendrijven, is de pijnlijke vaststelling dan misschien niet dat noch in Wallonië noch in die andere landen niet voldoende politiek talent aanwezig is? Dezer dagen blijkt vaak dat het enige volwaardige alternatief voor stuntelende 'traditionele' partijen 'extreme' partijen zijn (Bosch buiten beschouwen gelaten, is uitzondering ten gevolge van Foruyn fiasco). Lepenn was het alternatief voor corrupte chirac en wat is de grote vrees in Charleroi na deze schandalen? Jawel de opkomst van het FN daar. Het gebrek aan alternatief tenzij dan een extreme vorm ervan is schrikwekkend is misschien stof tot nadenken...
Geplaatst door: Thomas | 2-6-06 om 18:43