Een blog is in se niet bedoeld voor grote beschouwingen, maar veeleer voor het kort delen van persoonlijke ervaringen. Daarom wil ik deze keer een iets persoonlijker insteek hanteren om mijn reactie rond de moord in Antwerpen te duiden.
|
Enkele maanden geleden bevond ook ik mij in een situatie waarbij ik vond dat ik moest helpen, maar het niet onmiddellijk durfde. In metrostation Kunst/wet begonnen twee dronken mannen en derde in elkaar te slaan. Pas toen de man haast van het perron werd geduwd en de metro zowat het station in reed, sleurde ik – eerder impulsief – de man terug het perron op. Onmiddellijk daarna begon één van hen het slachtoffer te wurgen. Ik tikte de agressor op de schouder en vroeg hem zich te kalmeren, na enkele seconden zei zijn kompaan "on s'en va" en even snel waren ze weer weg.
|
Ik kwam er van af met knikkende knieën. Ik had geluk. De man in Antwerpen niet, ook al kwam hij al tussenbeide voor "maar" een diefstal.
|
Kwam er niemand anders tussenbeide? Neen. Op het perron aan de overkant werd er moord en brand geschreeuwd, maar niemand kwam toegesneld. Op mijn perron bewoog niemand. In Antwerpen keek een hele bus toe.
|
Volgens een peiling van VRIND is 95% van de Vlamingen best wel tevreden met zijn of haar sociale contacten, baan, buurt. Blijkbaar ligt de nadruk vooral op "zijn of haar".
|
Neem ik hen dit kwalijk? Neen. Zou ikzelf opnieuw hetzelfde doen? Ik weet het niet. Eén klein duwtje en ik lag toen zelf op de sporen. De passiviteit van de omstaanders is ingegeven door extreme angst. Het extreem geweld is ingegeven door (extreme?) straffeloosheid, maar bovenal door extreme machteloosheid.
|
Hoe kunnen we er voor zorgen dat dit nooit (of minder vaak) gebeurt? Wie weigert allochtonen aan te werven, moet beseffen dat hij mee hun gevoel van machteloosheid aanwakkert. Wie geen geld over heeft voor justitie, organiseert de straffeloosheid. Wie vandaag niet het pensioenstelsel hervormt, organiseert de overdruk op de generatie van morgen, op het werk, op de weg, thuis.
|
Ik trap een open deur in door te stellen dat onze samenleving in "overdrive" staat. Nochtans hebben we geen snelle antwoorden nodig. De vraag naar de gronden van machteloosheid en angst, zijn 'trage vragen'. Zij vragen trage antwoorden. Er is geen snel wondermiddel tegen diepe angst. Machteloosheid wordt niet ontworteld door langere opsluiting.
|
De politiek moet soms als een zalm tegen de stroom in zwemmen en niet onmiddellijk reageren. Ook voor hen geldt haast u langzaam.
Reacties