Onze vrije tribune (zie vorige post) in De Morgen en Le Soir heeft een pak jonge tongen eindelijk los gemaakt. Wie dacht de jongeren geen stem meer hadden – vaak de jongeren zelf - vergissen zich duidelijk. Zowat alle politieke jongerenpartijen kropen in hun pen. En niet enkel jongeren voelden zich genoodzaakt te reageren, ook Di Rupo, Joëlle Milquet en Charles Michel antwoordden. De discussie woedde dik anderhalve week, stak de taalgrens meerder malen over, sprong naar andere dagbladen (De Standaard, La Libre) en wisselde van medium (Wilde Geruchten op radio 1). Alle reacties: klik hier.
|
In tegenstelling tot onze eigen opiniebijdrage, bevatten de meeste reacties meer verwijten als feiten, maar gelukkig ook enkel rake opmerkingen. Het is bv. jammer dat niemand de moeite deed om een waslijst aan punten op te stellen waar Franstalig België het beter doet als Vlaanderen. Voorlopig laat ik de ongecontroleerde stroom aan beledigingen voor wat ze zijn. Persoonlijk vind ik immers dat je aan politiek moet doen met een warm hart en een koel hoofd.
|
Maar dit is slechts een begin. Eerst rijden we dit communautaire traject uit en daarna gaan we op zoek naar nieuwe onderwerpen. Ik zal aan de kar blijven trekken om met JONGCD&V het initiatief te blijven nemen om alle jongeren te dwingen politiek stelling te nemen in talloze acute dossiers. Enkel zo kunnen we de stiel leren. Niet in de verborgen omgeving van kabinetten, maar wel in de publieke arena. De occasionele blutsen en builen neem ik er graag bij.
|
Enkel zo kan de tsunami aan BV’s die de politiek overspoeld, worden gekeerd. Enkel zo kunnen we in de toekomst vermijden dat een situatie zoals bij het doorvoeren van Generatiepact zich herhaalt. Nooit hebben jongeren zulke hoge posten bezet (Freya Vandenbossche, Bruno Tobback, “Q”, ...) en nooit hebben zij hun eigen generatie dermate in de steek hebben gelaten.
|
Dit is een tijd waarin de jongeren geen keuze hebben, wij moeten spreken. Niet enkel het communautaire dossier is voor onze generatie op een kritiek punt aanbeland, maar ook de aanstormende vergrijzing, het Generatiepact, de jeugdcriminaliteit, de hoge jeugdwerkloosheid, om er maar een paar te noemen. dwingen ons tot deelname aan het publiek debat. Wij jongeren hebben een stem, we waren het enkel vergeten. Het is tijd om onze plaats op het publieke forum terug in te nemen.
|
Niet om als jongeren ons tegen de ouderen af te zetten, maar wel om onze rol als vrije speler op te nemen. Wij dragen geen verantwoordelijkheden mee uit het verleden. Onze mening mag wat meer puur en onversneden zijn. Dat wordt van ons verwacht, dat is onze meerwaarde, misstappen worden ons nu nog vergeven.
|
Jongeren zijn al te lang stom en blind gebleven, onze vrije stem en vernieuwende blik is nodig en er wordt blijkbaar ook naar geluisterd ...
